Zaznacz stronę

Miasta partnerskie

SWIETŁYJ

Miasto w północno-zachodniej Rosji, położone nad Zalewem Wiślanym. Bardzo dobry dostęp do Morza Bałtyckiego uczynił z miasta jedno z najważniejszych miast-portów Obwodu Kaliningradzkiego o bardzo dobrze rozwiniętym systemie transportowym i gospodarką morską. Miasto jest administracyjnym, biznesowym i kulturalnym centrum „Swietłowskij Miejski Okręg”. Liczy 21,7 tys. mieszkańców.

Historia

Pierwsza wzmianka o Zimmerbude pochodzi z XV wieku, jednak oficjalnie wieś istnieje od 1640r. Mieszkańcy niewielkiej osady, ze względu na jej położenie i ograniczone możliwości rolnicze, zajmowali się głównie rybołówstwem. Przez długi okres ich życie było monotonne. Ważną rolę w życiu wsi odegrała także religia. Rok 1901 był początkiem rozwoju miasta. Nastąpiło zrzeszenie mieszkańców okolicznych wsi -Payziev i Nepleken, w wyniku czego powstała wspólnota cerkiewna, która łącznie liczyła 1500 wiernych. W tym czasie odkryto także kanał żeglugowy łączący Königsberg (Kaliningrad) z Pilawą (Bałtyjskiem). W 1938 r. zbudowano największą na ówczesne czasy we Wschodnich Prusach elektrownię „Kraftwerk-Pajze” (obecnie ГРЭС-2). Przed II Wojną Światową było niedużą, choć znaczącą miejscowością. Prowadzono wiele usług m.in. sprzedaż wyrobów rybackich, tekstylnych i rękodzielniczych, powstał hotel i restauracja oraz piekarnia. Powojenne lata były dla miasta najtrudniejsze, wejście w skład ZSRR, zmiana nazwy w 1947 roku na Swietłyj. Był to okres ciężkiej pracy. Dołożono wszelkich starań by odbudować zakłady przemysłowe, zorganizować nowoczesną produkcję, aby stworzyć odpowiednie warunki pracy i życia dla mieszkańców. W 1955 roku Świetłyj otrzymało prawa miejskie. Kontynuowano szybki rozwój miasta. W tym okresie powstało wiele zakładów mających ogromny wpływ na gospodarkę miasta.

Obecnie Swietłyj to nowoczesne centrum przemysłu. Produkowane są tam wyroby cukiernicze, konserwy, meble oraz sprzęt gospodarstwa domowego. Do najważniejszych zakładów należą port, stocznia remontowa oraz ośrodek przetwórstwa rybnego „Za Rodynu”, przetwórstwa tłuszczowego „Soja” oraz przetwórstwo chemiczne- rafineria „Lukoil”. To również miasto o bogatej ofercie kulturalnej i sportowej. Instytucje kulturalne oraz instytucje kultury fizycznej i sportu przygotowały szereg możliwości spędzania wolnego czasu. Stworzono warunki do uprawiania takich sportów, jak: wioślarstwo, tenis, badminton, szachy, piłka nożna, koszykówka i zapasy. Program kulturalny i rozrywkowy wypełniony jest licznymi imprezami tj. koncerty, spektakle, wystawy oraz jarmarki ludowej twórczości. Najistotniejszym wydarzeniem jest odbywający się pod koniec lipca „Dzień Miasta-Dzień Rybaka”.

17 grudnia 2004 r. Burmistrz Miasta Kętrzyn Krzysztof Hećman oraz Mer Miasta Swietłyj Aleksander Grigoriew podpisali list intencyjny, w którym obie strony zadeklarowały wolę współpracy. Obszary współdziałania obejmują doskonalenie zarządzania na szczeblu lokalnym, współpraca między organizacjami pozarządowymi i biznesem prywatnym, współpraca ekonomiczna, współpraca w zakresie rozwoju kultury, turystyki i sportu, ochrony zdrowia i opieki socjalnej, ekologii i ochrony środowiska.

Umowę o partnerstwie podpisano 8 grudnia 2005 r.

WESEL

Miasto w zachodniej części Niemiec, w kraju związkowym Nadrenia Północna-Westfalia. Jest miastem powiatowym, położonym w północno- zachodnim skraju Zagłębia Ruhry, przy ujściu rzeki Lippe i zbiegu Kanału Wesel-Datteln z Renem. To czyni je atrakcyjnym pod względami ekonomicznymi i turystycznymi.

Historia

Wczesna historia miasta jest trudna do zrekonstruowania, jej początki sięgają epoki brązu i kamienia. Pierwsza pisemna wzmianka o Wesel pojawiła się dopiero w dokumencie z 1 maja 1065 r. Miasto ze względu na swoje korzystne położenie było miejscem przeładunku towarów z Renu do Lippe. Oficjalnie Wesel stało się miastem w 1241 roku. Za sprawą młodego hrabiego Dietricha z Kleve mieszkańcy otrzymali prawa i przywileje prawdziwego obywatela. XIII i XIV wiek to okres rozkwitu gospodarki- począwszy od handlu podstawowymi towarami tj. sól, śledzie, wino, skończywszy na rękodziele. W tym okresie nastąpił także wzrost importu i eksportu towarów i surowców. Głównym źródłem dochodów był przemysł tkacki. W 1407 roku miasto Wesel dołączyło do Związku miast handlowych Europy Północnej Hanza co miało pozytywny wpływ na stan ekonomiczny i pozycję miasta. Wesel było kluczowym miejscem przeładunku towarów importowanych z innych Państw. Ekonomiczny sukces prowadził do rozwoju miasta w innych dziedzinach. Wiek XV to okres, kiedy Wesel stało się centrum życia artystycznego w Dolnej Nadrenii. Wiele słynnych nazwisk artystów z Dolnego Renu związanych było z miastem. Ostatni zjazd delegatów miast hanzeatyckich miał miejsce w 1669 r. Kolejne stulecia to niekorzystny okres dla miasta. Liczne okupacje doprowadziły do zagłady Wesel. Dopiero w 1815 roku za sprawą Prusaków Wesel stało się miastem garnizonowym. Do I Wojny Światowej spełniał rolę obozu dla piechoty i artylerii. Natomiast w trakcie wojny był miejscem zbiórki żołnierzy. Demilitaryzacja terenu po 1918 roku spowodowała drastyczne zmiany, miasto zostało stracone. Okres międzywojenny to czas odbudowy miasta. W 1933 zostało ono ponownie istotnym miejscem dla wojska. Strategiczne znaczenie miasta przyczyniło się do licznych ataków bombowych. Doprowadziło to do zagłady miasta. Ok 97% zabudowań leżało w gruzach. Odbudowa miasta rozpoczęła się w latach 50-tych XX wieku i nadała mu nowe oblicze. Szeroko rozwinięte ośrodki oświatowe, kulturalne i sportowe wpływają na atrakcyjność Wesel. W 1980 roku Wesel dołączyło do związku miast partnerskich Europy Północnej-Nowa Hanza. Za cel stawiany jest rozwój turystyki i handlu w miastach członkowskich.

Obecnie Wesel to miasto o bogatej ofercie turystycznej i kulturalnej. Przyjazne dla biegaczy, rowerzystów, miłośników sportów wodnych, a także miłośników zwierząt. Utworzono liczne trasy wiodące przez miasto i okolice. Istotną rolę odgrywa także kultura i sport. Co roku organizowany jest szereg imprez tematycznych. Na przełomie maja i czerwca w Wesel odbywa się Festiwal muzyczny EselRock. Idealną okazją do zasmakowania regionalnych potraw i przysmaków jest festiwal „Wesel erleben” połączony z paradą samochodów. Dla amatorów sportów wodnych organizowany jest „Drachenbootrennen” (wyścig smoczych łodzi). Natomiast najważniejszym wydarzeniem jest październikowy Festiwal Hansefest.

Umowę o partnerstwie podpisano 1 maja 2002r. Obszary współdziałania obejmują współpracę w zakresie rozwoju oświaty, kultury, turystyki i sportu.

WŁODZIMIERZ WOŁYŃSKI

Miasto w zachodniej części Ukrainy nad rzeką Ługą (dopływ Bugu) w obwodzie wołyńskim. Leży około 15 km od polskiej granicy. W pobliżu miasta usytuowane jest podziemnie przejście graniczne co ułatwia szybkie przekroczenie granicy państwa . Ma 38 tys. mieszkańców.

Historia

Pierwsza wzmianka historyczna Włodzimierza Wołyńskiego przypada na rok 988. Jest to jeden z najstarszych grodów ruskich, gdzie wybudowano warownię. Jest stolicą księstwa włodzimiersko-wołyńskiego. Od II poł. XI wieku miasto jest siedzibą biskupstwa prawosławnego. W 1160 roku ukończono budowę soboru Zaśnięcia Matki Bożej w stylu staroruskim( rekonstrukcja obiektu z XII wieku). Stał się ośrodkiem handlu , gdzie w 1349 roku został opanowany przez Kazimierza III Wielkiego. Dzięki temu powstało biskupstwo rzymsko-katolickie. Włodzimierz Wołyński został zajęty przez Litwę w roku 1370. Prawa miejskie otrzymał w roku 1431. Na mocy unii polsko-litewskiej znalazł się kolejny raz w granicach Polski. W 1657 roku miasto zostało spalone przez Siedmiogrodzian. W XVI wieku funkcjonowało 6 klasztorów prawosławnych; Narodzenia Matki Bożej, Przemienienia Pańskiego, św. Eliasza , św. Michała Archanioła, św. Onufrego, i Krzyża Świętego. Włodzimierz Wołyński po rozbiorze Polski w 1792 znalazł się w zaborze rosyjskim. W 1919 roku ponownie należał do Polski i stał się stolicą powiatu włodzimierskiego. Funkcjonowały tutaj koszary wojskowe. W latach 1939-41 okupowany był przez ZSRR , następnie przez wojska niemieckie. Od 1945 roku do 1991 pod SRR a do tego czasu już należący do Ukrainy.

Obecnie w mieście rozwija się przemysł. Fundamentalne są branże spożywcze, branża odzieżowa oraz meblarska. Ważną role odgrywa także kultura i turystyka. Utworzono rezerwat historyczno-kulturowy, gdzie działa Towarzystwo Kultury Polskiej. Wśród bogactwa zabytków, warte zobaczenia są : barokowa farna śś. Joachima i Anny, kościół p.w. Rozesłania Apostołów (dziś sobór Narodzenia NMP), cerkiew św. Mikołaja, klasztor dominikanów XIV wiek, katedra Zaśnięcia NMP XIX/ XX wieków. Istotną częścią miasta są nekropolie, cmentarz żołnierzy poległych w I wojnie światowej, w tym żołnierzy polskich, i legionistów z lat 1914-1920. Jednak najważniejszą dla mieszkańców jest mogiła więźniów NKWD. Liczne imprezy organizowane we Włodzimierzu odrywają ważną rolę w życiu kulturalnym i duchowym mieszkańców. Coroczną imprezą cieszącą się ogromnym uznaniem nie tylko wśród wielbicieli muzyki współczesnej, ale także wykonawców jest ogólnoukraiński festiwal „Wołodymyr” zapoczątkowany w 1993r. Do kalendarza imprez na stałe wpisał się także „Koloryt”, czyli międzynarodowy malarski konkurs plenerowy.

Umowę o partnerstwie podpisano 15 maja 1999 r. Obszary współdziałania obejmują współpracę w zakresie rozwoju oświaty, kultury, turystyki, sportu i gospodarki.

ZLATÉ HORY

Malownicze miasteczko leży w północno-zachodniej części Śląska, na północnym zboczu Wyżyny Zlatohorskiej, przy granicy państwowej z Polską. Usytuowane jest u podnóża Biskupiej Kopy oraz Poprzecznej Góry , gdzie rozpoczynają się wszelkie wędrówki po Górach Zlatohorskich. Położenie i historia uwarunkowały turystyczny charakter miejscowości. Liczy 4 tys. mieszkańców.

Historia

Miejscowość Zlaté Hory powstała na bogatych złożach złota jako osada górnicza wzdłuż złotonośnej rzeki. Prawa miejskie otrzymała w 1306 roku. Pierwsza pisemna wzmianka o ówczesnym Zuckmantel pochodzi z 1222-1224r. kiedy o miejscowe kopalnie złota spierał się książę Władysław III Henryk z biskupem wrocławskim Wawrzyńcem. Stan ekonomiczny miasta zawsze miał ścisły związek z bogactwem odnalezionych złóż. Eksploatowane od XIII w. pobliskie złoża złota, rudy i metali kolorowych były głównym źródłem utrzymania lokalnej ludności. Czasy biskupa Baltazara z Promnitz (1540-1562) to okres rozkwitu gospodarczego miasta. Otwarto liczne nowe kopalnie m.in. Sztolnia Trzech Króli- sześciokilometrowa kopalnia prowadząca do polskich Głuchołazów. O kopalni zrobiło się głośno, gdy w 1590 i 1591 roku znaleziono złote bryły o masie 1,387 i 1,783 kg, które w prezencie otrzymał cesarz Rudolf II. W XVII wieku zaczęto zamykać mniej rentowne kopalnie. Zapoczątkowało to rozwój kolejnej gałęzi przemysłu wydobywczego, a mianowicie wydobycia miedzi. Okres wojny trzydziestoletniej to czas ogromnego kryzysu – miasto dwukrotnie zostało splądrowane przez wojska szwedzkie. Po wojnie natomiast zostało ciężko naznaczone przez niechlubnie znane procesy czarownic. W roku 1651 za sprawą inkwizytora Henryka Franciszka Boblika, pod zarzutem praktykowania magii, skazano na stos 85 osób. Dzieje historyczne miasta to okresy dobrobytu przeplatające się z upadkami górnictwa. Wahania gospodarcze przyczyniły się do rozwoju przemysłu tekstylnego, kamieniarskiego, spożywczego i fabrycznego. Miasto zaczęto także postrzegać jako uzdrowisko i centrum turystyczne przełomu XIX i XX wieku. Zakończenie II Wojny Światowej i liczne przesiedlenia miały pozytywny wpływ na rzemiosło.

Obecnie Zlaét Hory to miasto, które łączy charakter przemysłowy i turystyczny. Produkowane są m.in. części rowerowe oraz wyroby metalowe. Otwarcie przejść granicznych przyczyniło się do rozwoju turystyki. Miasto ma bogatą ofertę letnią i zimową. Niezależnie od pory roku piesi korzystać mogą z tras wiodących przez tereny dawnego wydobycia złota bądź górskie ścieżki. Do dyspozycji są korty tenisowe, boiska sportowe, strzelnica i mini golf. Region słynie z narciarskich tras biegowych, a na stokach w Horním Údolí uprawiać można narciarstwo zjazdowe. Formą upamiętnienia historii miasta są plenerowe rekonstrukcje bitwy o Zlaté Hory, rozegranej w 1779 r. pomiędzy wojskami pruskimi i austriackimi, organizowane przez Klub Wojskowej Historii nazwany Cesarską Strażą Miejską. W szczególnym stopniu w mieście kultywowana jest tradycja poszukiwania i wydobywania złota. „Złotonośne młyny” to unikatowy na skalę europejską skansen górniczy, gdzie odbywają się coroczne międzynarodowe mistrzostwa w płukaniu złota. Najważniejszym wydarzeniem lokalnym są „Dni Miasta-Złote Dni” odbywające się pod koniec lipca.

Umowę o partnerstwie podpisano 15 maja 1999 r. Obszary współdziałania obejmują współpracę w zakresie rozwoju oświaty, kultury, turystyki i sportu.

Rozmiar czcionki